ZGROMADZENIE SIÓSTR ALBERTYNEK
POSŁUGUJĄCYCH UBOGIM

Zgromadzenie powstało w 1891 r. w Krakowie. Pierwsze siostry pochodziły z Podlasia i dołączyły do św. Brata Alberta, który 3 lata wcześniej złożył śluby i założył Zgromadzenie Braci Albertynów. Centrum działalności Brata Alberta były ogrzewalnie miejskie dla bezdomnych, zakładał domy dla sierot, kalek, starców i nieuleczalnie chorych. Znane są słowa Brata Alberta, że trzeba każdemu dać jeść, bezdomnemu miejsce, a nagiemu odzież; bez dachu i kawałka chleba może on już tylko kraść albo żebrać dla utrzymania życia. Siostry zajęły się prowadzeniem przytuliska dla bezdomnych kobiet na Kazimierzu. Kolejne lata przyniosły dynamiczny rozwój zgromadzenia na terenach ówczesnej Galicji. Pierwszą przełożoną generalną została mianowana w 1902 r. s. Bernardyna Jabłońska. Po śmierci św. Brata Alberta napisała Konstytucje i zadbała o ich kanoniczne zatwierdzenie. Założyciel wprowadzał siostry w tajemnicę Bożej miłości wykorzystując spuściznę św. Franciszka z Asyżu i św. Jana od Krzyża. Posługa ubogim była prostą konsekwencją doświadczenia darmowej miłości objawionej szczególnie podczas Męki Pana Jezusa (obraz „Ecce Homo”). Ta miłość przemienia siostry i uzdalnia do służby braciom na wzór Jezusa umywającego nogi uczniom. Postawa „wywdzięczenia się” za otrzymane miłosierdzie jest fundamentem powołania albertynki, która dzięki mocy płynącej z Eucharystii odkrywa w sobie zdolność do dobroci na wzór chleba, pomimo swoich słabości. W tym duchu wdzięczności siostry podejmują posługę cierpiącym, ubogim, bezdomnym, niepełnosprawnym (czyli umiłowanym braciom i siostrom Chrystusa) w Polsce i poza jej granicami (USA, Ukraina, Włochy), angażując się również w działalność misyjną Kościoła (Boliwia, Argentyna, Syberia). Albertynki można spotkać dziś w przytuliskach dla bezdomnych, w kuchniach dla głodnych, domach samotnych matek, w domach pomocy społecznej dla niepełnosprawnych i chorych psychicznie, domach opieki dla osób starszych, hospicjach, domach księży emerytów.

Święty Brat Albert stał się przekonywującym świadkiem Bożej miłości właśnie dlatego, że stanął pośród najuboższych jak brat pośród braci – zamieszkał z nimi, przyjął warunki w jakich żyli. W Ewangelii odkrył prawdę słów Chrystusa, w których On sam utożsamia się z człowiekiem, zwłaszcza z „najmniejszym”. Wszystko co uczyniliście jednemu z tych barci Moich najmniejszych – Mnieście uczynili (Mt 25,40).

Kontemplując Chrystusa Ecce Homo, Brat Albert dostrzegał Go w ludziach o znieważonym obliczu, w ludziach opuszczonych i najbiedniejszych i postanowił poświęcić swoje, służąc w nich samemu Chrystusowi. To miłość ku Chrystusowi Ecce Homo kazała mu wyrzec się wszystkiego, zrezygnować z umiłowanego malarstwa, zejść do największej ludzkiej nędzy i stanąć wśród najuboższych jak brat wśród braci, by dźwigać ich z nędzy materialnej i duchowej, ratować w nich godność ludzką i odnawiać obraz Boży w ich duszach. Tu właśnie leży istota charyzmatu św. Brata Alberta: służba samemu Chrystusowi w najuboższych.

Wyniesienia Brata Alberta do chwały ołtarzy, zarówno beatyfikacji (1983 r. w Krakowie) jak i kanonizacji (1989 w Rzymie) dokonał ojciec Święty Jan Paweł II. Relikwie Świętego Brata Alberta znajdują się w Sanktuarium Ecce Homo Świętego Brata Alberta w Krakowie, ul. Woronicza 10.

Ojciec Święty Jan Paweł II napisał w liście do Zgromadzeń albertyńskich – Brat Albert pokazał, że kto chce prawdziwie czynić miłosierdzie musi sam stać się ”bezinteresownym darem” dla drugiego człowieka. Służyć bliźniemu to według niego przede wszystkim dawać siebie: „być dobrym jak chleb”.