HISTORIA POWSTANIA PRZYTULISKA ŚW. BRATA ALBERTA W OPALENICY

Właścicielami domu przy ul. Młyńskiej 2 w Opalenicy byli: Władysława Bonia i Wacław Szumińscy, którzy zawarli związek małżeński w Opalenicy w 1894 roku. Władysława Bonia była wnuczką żołnierza wojsk napoleońskich pochodzenia włoskiego, który osiedlił się w Polsce w wiosce Konarzewo pod Poznaniem. Wacław Szumiński był rdzennym mieszkańcem Opalenicy. W roku 1900 Władysława i Wacław Szumińscy osiedlili się w Opalenicy przy ul. Wyzwolenia 45, jednak miejsce to nie spodobało się Szumińskim ze względu na niewielką działkę i brak możliwości zagospodarowania jej na ogród, dlatego postanowili wybudować nowy dom przy ul. Młyńskiej 2, w którym wychowali swoje liczne potomstwo: 3 synów i 5 córek. Rodzina Szumińskich była bardzo głębokiej wiary i wielkiego patriotyzmu. Wacław Szumiński brał udział w powstaniu wielkopolskim w 1917 roku. Zmarł w roku 1933. Jego żona Władysława zmarła w 1955 roku a dom wraz z otaczającym go ogrodem przekazała jednej z córek Stanisławie, która wyszła za mąż za wdowca Leona Frąckowiaka. Małżeństwo to było bezdzietne. W roku 1982 Stanisława Frąckowiak przekazała cały majątek na rzecz Aldony Chudzińskiej – wnuczki swojej siostry Wandy Kaczmarek. Aldona Chudzińska w roku 1987 wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim. Siostra Aldona Chudzińska przed złożeniem ślubów wieczystych zrzekła się na rzecz Zgromadzenia prawa własności do nieruchomości przy ul. Młyńskiej 2 w Opalenicy w myśl przepisów Konstytucji Zgromadzenia, o których mowa między innymi w punkcie 40: „Przez ślub ubóstwa albertynka rezygnuje z prawa używania dóbr materialnych i rozporządzania nimi bez zgody przełożonych. Ponadto po złożeniu profesji wieczystej siostra traci prawo nabywania i posiadania czegokolwiek na własność (…) . Cała posiadłość: budynek i działka o powierzchni 0,047.96 ha aktem notarialnym nr A 4806/1998 z dnia 11 września 1998 roku została przekazana na własność Archidiecezji Poznańskiej z zastrzeżeniem nieograniczonego użytkowania przez Prowincję Poznańską Zgromadzenia Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim (umowa z dnia 3 listopada 1998 roku).

Dla środowiska opalenickiego utworzenie nowego domu zakonnego w sąsiedztwie wielu domków jednorodzinnych, było wydarzeniem szczególnej wagi. Tak wspomina początki domu Sióstr Albertynek sąsiad, Paweł Jakubowski: „Ogród mojego rodzinnego domu przy ul. Wyzwolenia w Opalenicy sąsiadował z ogrodem, w którym dzisiaj znajduje się Dom Zakonny Sióstr Albertynek. Kiedy byłem dzieckiem, zaraz za mostkiem na rowku, który przecinał nasze ogrody znajdowała się plantacja czerwonej porzeczki (bardzo popularnej wówczas uprawy w naszym mieście). Z biegiem lat ogród przestał być uprawiany, a plantację zdominowały inne rośliny. I nagle pewnego dnia w ogrodzie za płotem pojawiły się dziwne postacie. Jak się okazało były to Siostry Albertynki (dokładnie dwie Siostry), które z wielkim entuzjazmem, ale i trudem zaczęły porządkować ogród. Pojawiły się pierwsze grządki z warzywami i oczywiście piękne kwiaty (ale to pomidory Siostry miały najsmaczniejsze z pośród wszystkich sąsiadów…). Siostry zamieszkały w małym domku przy ul. Młyńskiej, który istnieje do dnia dzisiejszego. Dalej wszystko potoczyło się już bardzo szybko. Pojawiły się maszyny budowlane, pracownicy i ruszyła budowa dzisiejszego Domu Zakonnego”.

Zarząd Prowincji postanowił wybudować na działce przy budynku już stojącym, nowy dom z przeznaczeniem dla sióstr w wieku emerytalnym a także na rekolekcje i dni skupienia. Stary budynek miał zostać wyburzony. W trakcie starań o uzyskanie pozwolenia na budowę okazało się, że istniejący budynek jest wpisany do rejestru zabytków, w związku z czym nie może być poddany rozbiórce. Wobec takiego stanu rzeczy podjęto decyzje przeprowadzenia kapitalnego remontu istniejącego już zabytkowego budynku oraz otwarcia nowej placówki. Równolegle rozpoczęto budowę nowego obiektu. Remont starego budynku trwał od 15 października 2001 roku do 2 lipca 2002 roku. W międzyczasie przełożona prowincjalna s. Teresa Maciuszek poinformowała proboszcza parafii pw. św. Józefa w Opalenicy ks. Sławomira Majchrzaka, na której terenie znajdował się dom przy ul. Młyńskiej 2, o zamiarze otwarcia tam domu zakonnego. Ksiądz proboszcz wyraził radość z projektu i zaproponował zatrudnienie siostry katechetki, zakrystianki i opiekunki chorych z terenu parafii. Na posiedzeniu Rady Prowincjalnej w dniu 9 marca 2002 roku podjęto decyzję, że w Opalenicy zostanie utworzona trzyosobowa wspólnota sióstr. Wnioskiem z dnia 11 marca 2002 roku (L. dz. 41/2002) Zarząd Prowincji Poznańskiej wystąpił do Rady Generalnej z prośba o otwarcie nowej placówki w Opalenicy. Pismem z dnia 20 marca 2002 roku przełożona generalna Zgromadzenia s. Rozalia Piszczek wyraziła zgodę. Następnie pismem z dnia 8 czerwca 2002 roku Zarząd Generalny zwrócił się do ks. abpa Stanisława Gądeckiego – metropolity poznańskiego z prośbą o pozwolenie na erekcję nowego domu zakonnego. Arcybiskup Metropolita Poznański przychylił się do prośby i dekretem z dnia 26 czerwca 2002 roku (N. 3722/2002) erygował dom zakonny w Opalenicy oraz udzielił pozwolenia na utworzenie w tym domu kaplicy i przechowywanie Najświętszego Sakramentu. W dniu 9 stycznia 2002 roku na nową placówkę w Opalenicy pojechały siostry: s. Maria Kaźmierczak – przełożona domu, s. Paulina Wójciak i s. Lidia Pawełczak.

Po przybyciu na nową placówkę jedna z sióstr podjęła pracę katechetyczną w Zespole Szkół Zawodowych w Opalenicy oraz w szkole przyszpitalnej w Poznaniu przy ul. Przybyszewskiego. Od 3 grudnia 2002 roku rozpoczęto wykopy pod nowy budynek. Dnia 18 grudnia 2002 roku ks. kanonik Andrzej Szczepaniak z Buku, w obecności ks. prałata Aleksego Stodolnego – proboszcza parafii pw. św. Jana Kantego w Poznaniu i fundatora tabernakulum oraz ks. Sławomira Majchrzaka – proboszcza parafii pw. św. Józefa, poświęcił kaplicę pw. Miłosierdzia Bożego i pozostawił Najświętszy Sakrament. W uroczystości wzięły udział siostry z Domu Prowincjalnego w Poznaniu z przełożoną prowincjalną s. Teresą Maciuszek na czele.

Oprócz pracy katechetycznej, siostry odwiedzały chorych w domach oraz w Zakładzie Opiekuńczo – Leczniczym w Opalenicy a także prały bieliznę kielichową kościoła parafialnego. Siostry angażowały się w życie przygotowując młodzież do sakramentu bierzmowania oraz uczęszczały codziennie na Mszę św. Eucharystia w kaplicy domowej była sprawowana raz na dwa tygodnie. Jedna z sióstr prowadziła zajęcia terapeutyczne dla osób niepełnosprawnych.

Budowa nowego budynku trwała 10 lat. Dnia 29 września 2013 roku ks. abp Stanisław Gądecki podczas uroczystej Mszy św. dokonał poświecenia kaplicy pw. Miłosierdzia Bożego (kaplica w starym domu została zlikwidowana) . „Z tego miejsca, w którym obecny jest Jezus w Najświętszym Sakramencie, chcemy czerpać moc i siłę do naszej albertyńskiej posługi najbiedniejszych. Pragniemy naszą obecnością i pracą świadczyć o Bożej miłości wobec każdego człowieka, zwłaszcza chorego i najbardziej potrzebującego. Naszym gorącym pragnieniem jest, aby ten dom służył nie tylko naszym chorym i starszy siostrom, naszym rodzicom i krewnym, gdy będą potrzebowali naszej pomocy, ale też ludziom samotnym i najbiedniejszym” , powiedziała podczas uroczystości s. Stanisława Gorczyńska, ówczesna przełożona prowincjalna. Obiekt zaś został poświęcony i oddany w opiekę św. Brata Alberta z zamieram utworzenia w nim Przytuliska. Od momentu poświęcenia kaplicy w nowym budynku kapelanię objęli ojcowie franciszkanie z Woźnik, którzy każdego dnia celebrują Mszę św. w kaplicy Przytuliska.

Dnia 6 marca 2014 roku decyzją Wojewody Wielkopolskiego zostało wydane pozwolenie na prowadzenie w nowo wybudowanym budynku działalności statutowej, zapewniającej całodobową opiekę 19 osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym i w podeszłym wieku. W miarę wzrastania potrzeb, dnia 2 grudnia 2014 roku Przytulisko otrzymało pozwolenie na prowadzenie działalności dla 28 osób.

Od tamtej pory Przytulisko św. Brata Alberta w Opalenicy sprawuje całodobową opiekę nad 28 osobami dorosłymi, najczęściej są to osoby w podeszłym wieku, obciążone chorobami somatycznymi i niepełnosprawnością fizyczną, jak również osoby z zaburzeniami świadomości, demencją. Placówka zapewnia wyżywienie, usługi opiekuńcze, zabiegi pielęgniarskie, konsultacje lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, jak również podstawowe zabiegi rehabilitacyjne. Do placówki zgłaszają się też osoby bezdomne, które są w krytycznej sytuacji życiowej i zdrowotnej.

Nowo wybudowany ośrodek jest obszerny i przestronny. Posiada cztery kondygnacje. Otoczony jest dużym ogrodem. Wspólnota zakonna w Opalenicy liczy 8 sióstr. Mimo zatrudnienia personelu świeckiego, wszystkie siostry są zaangażowane w posługę w Przytulisku.